Lokaverkefni /// 2005 Texti, Hljóðverk, Málverk

Þegar ég var lítil stúlka var ég oftar en einu sinni spurð "hvað ætlar þú að verða þegar þú ert orðin stór?" Satt best að segja þoldi ég ekki þessa spurningu en svaraði henni samt með einlægni. Ég ætlaði að giftast pabba mínum. Í raun og veru var ég aðeins að leitast eftir öryggi. Flestir sem leita til spámiðla eru þeir sem eru óöryggir með framtíðina. Vita ekki í hvorn fótinn þeir eiga að stíga og eru óhamingjusamir. Spámiðlarnir tala síðan um hver er að fylgast með manni af himnum ofan og vísa manni veginn. Þeir tala um trú og kærleik. Þeir tala um börn, peninga og ást. Þeir tala um að rækta líkama sinn og tala síðan um framtíðina. Fyrir mér er þetta enn ein leiðin til þess að fá svarið við hvað á ég að verða þegar ég er orðin stór. Enn ein leiðin til þess að fá að vita hvort maður muni öðlast hamingju. Eftir að hafa farið til þriggja spámiðla með stuttu millibili er ég ekkert hamingjusamari né vísari með framtíðina. Ég man ekki helminginn sem var sagt við mig. Ég man bara það sem mér fannst óraunhæft eins og það að ég ætti að fara í kór. Ég er fölsk og hata að syngja. Í málverkunum notast ég við setningar sem ögra mér á góðan hátt. Málverkin eru unnin út frá tilfinningu sem skapast en auðvitað er ég undir áhrifum frá því sem ég er að hugsa og gera hverju sinni.