Mér er sagt að aldrei hafi nokkur maður séð hana gánga til svefns að kvöldi, en ef einhverstaðar var laust bæli hafi hún kanski fleygt sér rétt blánóttina, annars látið nægja að halla sér uppað téðum hlóðarteini. Víst er um það að hafi hún sofið, þá sofnaði hún ekki fyren aðrir voru geingnir til náða. Og alrei fór nokkur maður svo snemma á fætur í kotinu, að hún væri ekki komin á stjá á undan og búin að hafa til kaffi og jafnvel elda graut. Og það man ég líka alveg fyrir víst að aldrei dó í hlóðunum hjá henni þá tíð sem ég var sonur þeirra afa míns og ömmu þar í Brekkukoti.

Halldór Laxness